يكشنبه ۶ ، خرداد ۱۳۹۷

>> بازی آنلاین استراتژیک امپراطوری های جاوید  <<
 


امپراطوری های جاوید محبوبترین و پیشرفته ترین بازی استراتژیک آنلاین میباشد که به بیش از 30 زبان زنده دنیا ترجمه شده است. در این بازی شما یکی از دو نژاد امپراتوری ها و یا صحرانشینان را انتخاب کرده و در کنار هزاران بازیکن دیگر لرزه بر تن دشمنان خود می اندازید.
جوایز: در طول سرور مدیریت پاداش های روزانه هفتگی و ماهانه را به بازیکنان برتر اهدا میکند و در پایان هر سرور به بازیکنان و اتحادهای برتر پاداش های ارزنده ای اهدا میگردد.

در کمتر از یک دقیقه ثبت نام و سپس نژاد خود را انتخاب کرده و فرمانروایی خود را آغاز کنید.
بازی امپراطوری های جاوید به دانلود نیاز ندارد و کاملا رایگان است.

برای شروع کلیک کنید



 

::::: بولدوزرها هم از این دره وحشت دارند! +عکس - ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

خبرگزاری ایسنا: آنچه را که می خوانید نه یک داستان که حقیقتی است هولناک در قلب پایتخت. روایتی که اگر بارها و بارها بشنوید، تا به چشم نبینید باور نخواهید کرد.

زیر پل ملاصدرا ضلع غربی چمران، رودخانه اوین – درکه...؛ نشانی ، همین جا بود.

فرشته هاشمی در ادامه گزارش خود در تابناک نوشت: پنجه تیز آفتاب صورت زمین را چنگ می زد. معدود عابرانی در رفت و آمد بودند. روی دیوارهای سنگی آن سوی بزرگراه، خانه هایی با سقف های بلند و پنجره هایی که زل زده بودند به عابران، مسافران منتظر در ایستگاه اتوبوس و خانه هایی با حیاط هایی سرسبز در این سو، شاهدانی بودند که خبر می دادند منطقه، مسکونی است.

بولدوزرها هم از این دره وحشت دارند! +عکس -

زیرپل ملاصدرا

پل عابر پیاده به ظاهر تنها نشانه ای بود که می توانستی سراغ دره را از آن بگیری؛ پله های پل را بالا رفتیم. به اطراف نگاه کردیم. بالاخره چادرهای پوسیده ای که در عمق دره، مفلوک و نیمه جان ایستاده بودند، سپید و سیاه از دور نمایان شدند؛ به سرعت به پایین پل برگشتیم؛ حالا با اشتیاق بیشتری دنبال نشانی بودیم. ناامیدانه در میان پستی و بلندی های خاکی اطراف، گشتی زدیم تا به باغی در آن حوالی رسیدیم. زنگ باغ را فشردیم؛ جوانی بلند قد درب را گشود؛ از او نشانی را جویا شدیم؛ با نگاهی به قلم و کاغذمان بدون چون و چرا، به داخل باغ دعوت مان کرد. حالا با ورود به باغ تا آن دره فقط چند حصار فلزی فاصله بود. حصارها را برداشتیم و بهت زده خیره ماندیم به آنچه که چشمانمان را داغ کرد!

چند قدمی برنداشته بودیم که سنگ های زیادی با سرعتی واقعا شگفت آور از فاصله آن سوی دره به استقبالمان آمدند و از میلی متری صورتمان رد شدند.

بولدوزرها هم از این دره وحشت دارند! +عکس -

دهان باز آسمان، سنگ هایی که از هرم آفتاب گونه هایشان سرخ شده بود؛ زباله و سرنگ؛ آتش و دود و خاکستر؛ کانالی از گندآب بی جان و اجتماع حیرت آوری از معتادان باستانی! یا همان آخر خطی خودمان، همه دار و ندار این دره فراری از چشمان شهر، برای سکونت دادن ده ها زن و مرد معتادی بود که به دور از مزاحمت ها، توهم زندگی در شهرک خودشان را زده بودند.

معتادان سنگ پران راست می گفتند؛ میان این همه آدم که بوی نفس گندشان تا فرسخ ها می رفت، غریبه ها زود شناخته و حسابی هم نواخته می شدند!

پشت تخته سنگی پناه گرفتیم. گروهی از معتادان در حلقه های چند نفره، روی کارتن هایی که انگار فرش هزار شانه آنهاست، راحت و مشغول، لم داده و تعداد زیادی هم به طور پراکنده در رفت و آمد بودند.

بولدوزرها هم از این دره وحشت دارند! +عکس -

به گفته یکی از اهالی منطقه، «سعید صحنه» حاکم قصه شهر معتادان، آن جا را به چهار بخش تقسیم کرده و هر بخش را به یکی از معتادان سرکرده برای خرید و فروش مواد مخدر اجاره داده است. هیچ کس حق ورود به قلمرو دیگری را ندارد. درآمد همه مناطق خط کشی شده است. روزها، گروهی که مامور توزیع مواد مخدر هستند، بر بلندی مخصوص ایستاده و کار فروش مواد افیونی با شیوه معمول خود آغاز می شود. همه به کارشان واردند؛ می خوابند و می خورند و از آب گندیده کانال خوش می نوشند و روزشان را شب می کنند. ساکنان، به حوادث آن جا هم حسابی خو کرده اند: جیب زنی، قمه کشی، آدم کشی، نزاع و همه آنچه که لازمه زندگی نکبت بار سیاه اعتیاد است.

گاهی شده است که فریادهای کمک شبانه از لابه لای درختان فضا را بشکافد و به گوش اهالی خفته خانه ای برسد یا زیر پل عابر پیاده بیرون قلمرو معتادان، لاشه معتادی با دل و روده بیرون زده از نیمه شب تا نیمه صبح روز بعد بر زمین باد کرده باشد و پس از تماس های مکرر اهالی منطقه برای جمع آوری جسد، بالأخره سر از قبرستان در آورد .

به قول اهالی منطقه، این شهرک دو سه سالی هست که ایجاد شده، صبح ها پر از ازدحام و شب ها کمی خلوت تر.

با این اوصاف، خودتان را بگذارید جای خانوارهایی که در همسایگی امارت «سعید صحنه» زندگی می کنند. یکی از ساکنین خوش خیال می گفت از وقتی دره فرحزاد جمع شده این جا شکل گرفته است. بیچاره گمان می کرد؛ دره فرحزاد، آخر دره هاست! می گفت «من و همسر و فرزندانم با ترس و وحشت روزمان را شب و شب مان را صبح می کنیم. معمولا به تنهایی بیرون نمی رویم؛ گاهی شب ها معتادان گرسنه از دیوارمان بالا می آیند. گاهی جلوی راهمان را می گیرند و گاهی به کابل تلفن می زنند. یک شب که برای گذاشتن زباله در مخزن به بیرون خانه رفتم معتادی زنده از مخزن زباله بیرون آمد و با چشمان وحشت زده و چهره سیاه مرا نگاه کرد. قالب تهی کردم و پا به فرار گذاشتم. من و خانواده ام از ادامه این ترس و وحشت دچار افسردگی شده ایم.»

دیگری می گفت «من این جا خانواده هایی را دیده ام که به دنبال فرزندان معتادشان می گردند بلکه آنها را به خانه بازگردانند.»

اما برای اهالی منطقه خوف از این دره با وجود همسایگی با آن، هیچ گاه عادی نشده است. آنها این راهم گفتند که نه از دست پلیس کاری برآمده است نه شهرداری منطقه. انگار بولدوزرها هم از این دره وحشت دارند!

بولدوزرها هم از این دره وحشت دارند.

من، روایتگر قصه شهر معتادان البته کاری به حضور پلیس و شهرداری برای تخریب قلمرو «سعید صحنه » ها ندارم؛ این را هم می دانم وقتی معتادان خطرناک و مسلح در دره ای تجمع کردند، نمی توان مامور پلیس زن و بچه دار را هل داد به قلب وحشت و دستور «بزن و ببر» داد که این اساسا راه ماجرا نبوده و نیست! اما در عجبم که قلمرو معتادان چگونه چنین آسان در پایتخت شکل می گیرد تا آن جا که زمین آن هم برای خرید و فروش مواد مخدر تقسیم و به معتادان اجاره داده و دکان پردرآمدی برای فروشندگان کهنه کار باز می شود.

اگر همکاری سازمان ها برای جلوگیری از شکل گیری این پاتوق های وسیع آن هم در همسایگی منازل مسکونی راه به جایی نبرده است، اگر پاتک پلیس به منطقه و جمع کردن و بازگشت هزار باره معتادان جوابی نداده است، گناه ساکنین این مناطق چیست؟ اما انگار سعید صحنه ها، از همان ابتدا به پایان این قصه ما خندیده اند و فارغ از دعواهای این و آن، خوش امارتی به راه انداخته اند!

تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت از جمله مطالب، محتوا و تصاویر متعلق به وطن دانلود میباشد.
استفاده از مطالب وطن دانلود دات کام در سایت ها تنها با ذکر منبع و درج لینک مجاز میباشد.