يكشنبه ۲۶ ، آذر ۱۳۹۶

>> بازی آنلاین استراتژیک امپراطوری های جاوید  <<
 


امپراطوری های جاوید محبوبترین و پیشرفته ترین بازی استراتژیک آنلاین میباشد که به بیش از 30 زبان زنده دنیا ترجمه شده است. در این بازی شما یکی از دو نژاد امپراتوری ها و یا صحرانشینان را انتخاب کرده و در کنار هزاران بازیکن دیگر لرزه بر تن دشمنان خود می اندازید.
جوایز: در طول سرور مدیریت پاداش های روزانه هفتگی و ماهانه را به بازیکنان برتر اهدا میکند و در پایان هر سرور به بازیکنان و اتحادهای برتر پاداش های ارزنده ای اهدا میگردد.

در کمتر از یک دقیقه ثبت نام و سپس نژاد خود را انتخاب کرده و فرمانروایی خود را آغاز کنید.
بازی امپراطوری های جاوید به دانلود نیاز ندارد و کاملا رایگان است.

برای شروع کلیک کنید



 

::::: ناگفته های هاشمی از سینمای دهه 70 - ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

تابناک: «ما نباید هنرمندان بزرگ کشورمان را لعن و نفرین کنیم و به آنها ناسزا بگوییم.» این نظری است که آیت الله هاشمی رفسنجانی 10سال قبل درباره نحوه برخورد با سینماگران گفت و هشدار داد تندروها از کلام رهبری برای طرد هنرمندان چماق نسازند.

پایگاه اطلاع رسانی آیت الله هاشمی رفسنجانی، گزیده ای از سخنان او را در سال 1382 درباره ارتباط با هنرمندان منتشر کرده است:

برخی ها علاقه مندند از تعابیر رهبری نتایج مطلوب خود را بگیرند و نظر خودشان را با نظر ایشان یکی بدانند. معلوم است که اینگونه نیست. با شناختی که من در این سال های دیرین همراهی از رهبری دارم خوب می دانم که اگر ایشان موضوعی را می گویند یا هشداری می دهند صفر و صدی نمی گویند. اگر ایشان درباره جایزه گرقتن فیلم های ایرانی از جشنواره های خارجی تذکری می دهند قطعا آن را به تمام سینما گران و تمام فیلم ها تسری نمی دهند. چون اصولا مشی ایشان جذب حداکثری است ولی متاسفانه برخی افراطی ها و تندروها از کلام ایشان چماقی می سازند برای طرد تمام هنرمندانی که نظری غیر از اینها دارند.

من از سالهای دور با رهبری جلساتی داشتیم و برخی فیلم ها را نقد می کردیم. خیلی ها بر نگاه هنری رهبری وقوف کامل ندارند و متاسفانه افراطی ها با استفاده ابزاری از سخنان ایشان همیشه سعی می کنند تصویری بسته از آن را ارائه کنند. هرگز اینطور نیست. شاید بزرگترین جفا به ایشان در همین مسائل هنری و سینمایی صورت گرفته باشد که تندروها همواره سعی می کنند از آن چماقی برای طرد بسازند. نگاه هنری رهبری بسیار معتدل و فرآگیر است .

باید هوشیارانه عمل کنیم. نباید با سخت گیری های خود سینماگران موفق را به سوی آن سوی آبها هل بدهیم. اینها سرمایه های هنری انقلاب و نظامند. اگر ما با معیار معتدلی پیش برویم و حتی برخی هزینه های مربوطش را نیز بپذیریم، این ما هستیم که درنهایت برنده خواهیم بود وگرنه اگر در سینما یا هر هنر دیگری به برخوردهای حذفی و افراطی دلخوش کنیم آنگاه باید منتظر حضور گسترده ابتذال باشیم چرا که در هر عرصه ای از جمله سینما اگر از اعتدال دور شویم به ورطه ابتذال کشیده می شویم.

شاید فیلمی از ایران در خارج جایزه گرفته بود و من هم با افتخار از آن یاد کردم و شاید رهبری به خاطر یک فیلم دیگر چنین حرفی زده باشند. معلوم است وقتی من و آیت ا... خامنه ای حرفی می زنیم، هیچ وقت نمی خواهیم ضدهم حرف بزنیم. برای من روشن است که ایشان هیچ وقت برداشت نمی کنند که من می خواهم ضد حرفهای ایشان حرف بزنم. در فضایی که فیلم خوبی بوده و من هم داشتم از فیلم و فیلمساز تعریف می کردم و فیلمش هم موفق بود و به خارج هم رفت، گفتم این افتخار است. قاعدتاً باید این باشد. این مساله برای من روشن است. من معتقدم که نگاهم در اصل سیاست تشویق هنرمندان و دلگرم کردن آنها برای استفاده از هنرشان در رشد جامعه با نگاه رهبری به این حوزه تفاوتی ندارد.

هیچوقت نباید در همه مسائل بالاخص مسائل را صفر و صدی کرد یعنی بگوییم در تمام موارد اگر جشنواره های خارجی به هنرمندان ما جایزه ای می دهند حتما قصد سویی در کار است!. اگر اینطور نگاه کنیم خیلی محدود و بسته می شویم . یعنی اگر بچه های ما به المپیادهای علمی می روند، باید بنشینیم و از جایزه گرفتنشان غصه بخوریم؟ چون در المپیادها هم غربی ها نمره می دهند. ما که در آنجا نیستیم. آنها که این ترکیب را درست کردند، نمره می دهند و بعداً هم اینها را می برند و دعوت می کنند. خیلی بد می شود اگر ما به این نتیجه برسیم که ما نباید اصلاً در غرب جایزه بگیریم؟

ما باید افتخار کنیم که درهر بخشی در دنیا ایرانیان جایزه می گیرند. اگر چنین تفکری داشته باشید که نباید از خارجی ها جایزه بگیریم یعنی ما باید راه پیشرفت را ببندیم. برای اینکه آنها می خواهند این کار را کنند!. من قبول دارم بعضی از فیلمها را بخاطر انحراف جایزه می دهند و یا وقتی می خواهند یک فیلمساز را بزرگ کنند، جایزه می دهند. ولی فیلمهایی هم هستند که ارزش هنری دارد و آنها بر این پایه قبول می کنند جایزه بدهند.

درست است که خارجی ها، فیلم های هنری اسلامی را به معنایی که ما می خواهیم یا در سر داریم نمی پذیرند، ولی ارزش هنری اش را می پذیرند و به آن نمره می دهند. ما هم که نباید اینها را در کشور خودمان سرکوب کنیم. باید اینها رشد کنند. اگر تکنیک نباشد که فیلمهای ما هیچ وقت پیشرفت نمی کنند. من طرفدار این هستم که از تکنیکها و امتیازات غربی ها استفاده کنیم. ولی اصولمان را فدا نکنیم .

من حتماً از فیلم سازهای موفق تقدیر می کردم. البته به آنها هم انتقاد می کردم. آخرین جلسه ای که به صورت رسمی با هنرمندان داشتم، اواخر دوره دولتم بود که فیلمسازهای مشهور ما به ریاست جمهوری آمده بودند. به آنها گفتم که شما در این صحنه ها – مقدار زیادی را شمردم – غایب هستید. نباید اینها را فقط به حزب اللهی ها بدهید. مثلاً جنگ ما، شما که در این کشور بودید، افتخار همه است، چرا فیلمهای جاذبه دار برای جنگ نمی سازید؟ برای بازسازی و سازندگی که مال همه و بچه های شماست، چرا در این وادی که افتخار کشور است، وارد نمی شوید و می روید مثلاً سوژه های آنگونه پیدا می کنید؟. البته مشی هم همیشه این بوده تا کسی برای انجام کاری قانع نشود با دستور و سفارش کارش درست از آب در نمی آید بالاخص در مورد هنرمندان. به همین خاطر هرگز با آنها از دریچه اینکه باید این کار را انجام بدهید وارد نشدم .

من می گویم یک سیاست صحیح را که با مبنای درست برای منافع کشور، انقلاب، مردم و ایرانی های خارج از کشور طراحی شده را نباید با چند مثال مخدوش کرد. شما بهترین ها را پیدا کنید که قبول دارید و به کسی بگویید که انتقادات را از داخل این ها دربیاورد. ببینید چقدر انتقاد درمی آید؟

ما نباید هنرمندان بزرگ کشورمان را طرد، لعن و نفرین کنیم و به آنها ناسزا بگوییم. اگر چنین شود رابطه ما با آنها قطع می شود و آنها را تبدیل به دشمن می کنیم. می توانیم به گونه ای رفتار کنیم که دل آنها را به وطنشان مربوط کنیم . در یکی از جشنواره ها 20 ثانیه از فیلم آقای بیضایی سانسور شد. باعث ناراحتی ایشان هم شد. ولی کارمان به طرد و لعن و ناسزا نکشید. بالاخره وزارت ارشاد چاقوی سانسور را بر زمین نگذاشت، ولی تمام سعی خود را کردیم تا قاطبه هنرمندان سینما را هم با خود داشته باشیم و به کمک آنها نیروهای موفق تری در همه بخشهای مهم تربیت کنیم. اگر رشدی در اواخر دهه 60 و 70 در سینمای ایران اتفاق افتاد مرهمون همین دیدگاه بود که به شکل وسیع تری در مدیران سینمایی ما هم وجود داشت. اعتدال برای ما یک شرط لازم و کافی بود. چه در سینما و چه در سیاست.

تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت از جمله مطالب، محتوا و تصاویر متعلق به وطن دانلود میباشد.
استفاده از مطالب وطن دانلود دات کام در سایت ها تنها با ذکر منبع و درج لینک مجاز میباشد.