پنجشنبه ۲۳ ، آذر ۱۳۹۶

>> بازی آنلاین استراتژیک امپراطوری های جاوید  <<
 


امپراطوری های جاوید محبوبترین و پیشرفته ترین بازی استراتژیک آنلاین میباشد که به بیش از 30 زبان زنده دنیا ترجمه شده است. در این بازی شما یکی از دو نژاد امپراتوری ها و یا صحرانشینان را انتخاب کرده و در کنار هزاران بازیکن دیگر لرزه بر تن دشمنان خود می اندازید.
جوایز: در طول سرور مدیریت پاداش های روزانه هفتگی و ماهانه را به بازیکنان برتر اهدا میکند و در پایان هر سرور به بازیکنان و اتحادهای برتر پاداش های ارزنده ای اهدا میگردد.

در کمتر از یک دقیقه ثبت نام و سپس نژاد خود را انتخاب کرده و فرمانروایی خود را آغاز کنید.
بازی امپراطوری های جاوید به دانلود نیاز ندارد و کاملا رایگان است.

برای شروع کلیک کنید



 

::::: شاعری که سه بار مرد ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

شرق: سال 1352 بود. دبیرستان را تمام کرده بودم، دانشگاه قبول شده بودم و نمی دانستم تابستان گرم و ملال آوری را که در پیش بود چطور سر کنم که «کاوه میرعباسی» زنگ زد و پرسید حوصله ترجمه داری یا نه. با کاوه هم مدرسه و همکلاس بودیم و سالی زودتر کتابی برای کودکان را مشترکا ترجمه کرده بودیم. «اسماعیل عباسی» که در آن هنگام سرویراستار انتشارات «بابک» بود همراه جلیل روشندل «شعر چگونه ساخته می شود» مایاکوفسکی را ترجمه کرده بود و در برنامه هایش برای نشر، ترجمه ادبیات روس اوایل سده20 را هم داشت. زندگینامه ولادیمیر مایاکوفسکی را به کاوه داده بود، به دنبال مترجمی برای زندگینامه سرگی یسنین می گشت و کاوه مرا معرفی کرده بود.

مشغول کار شدم، اما هرچه جلوتر می رفتم، یسنین کمتر به دلم می نشست. کاوه را هفته ای یکی، دوبار می دیدم، من از ناله های یسنین می نالیدم و او از وجدی که شعر حماسی مایاکوفسکی در او برمی انگیخت. فکر می کنم حرف های کاوه و شور سن آن روزگارم که حماسه را بر غنا ترجیح می داد سبب شد بروم شعر مایاکوفسکی را بخوانم.

ترجمه زندگینامه یسنین سرانجامی نیافت. کاوه هم نمی دانم به چه دلیل ترجمه خودش را هرگز تمام نکرد. تابستان تمام شد. کاوه برای ادامه تحصیل راهی فرنگ شد و من هم شدم دانشجوی دانشگاه تهران. اما ویروس مایاکوفسکی گرفتارم کرده بود.

تصور می کنم در سال 1356 بود که خودم، زندگینامه مایاکوفسکی به قلم خودش را، همراه با چند شعر، منتشر کردم: ترجمه ای بسیار بد و پر از غلط که 10سالی از ترجمه شعر منصرفم کرد.

اواسط دهه 60 بود که رضا خاکیانی ترجمه بنژامن کوریلی از «ابر شلوارپوش» را به ام هدیه داد و فهمیدم که پس از آن همه سال، ویروس مایاکوفسکی از وجودم بیرون نرفته و فقط نهانی شده است. وسوسه ترجمه شعر برگشت و 18ماه از زندگی ام به شادی ترجمه« ابر» گذشت. کمی با تجربه تر شده بودم و چون روسی بلد نبودم و اصل شعر برایم نامفهوم بود، ترجمه کوریلی را با دو ترجمه فرانسوی دیگر و ترجمه انگلیسی چاپ پروگرس مسکو مقایسه می کردم و همزمان هرچه کتاب درباره مایاکوفسکی پیدا می کردم، می خواندم. بعد از« ابر»، به سراغ «نی لبک مهره های پشت» رفتم که پیش از آن، در سال 56، ترجمه شکست خورده بخش هایی از آن را منتشر کرده بودم و بعد، خیلی ساده، تصمیم گرفتم ویروس را در خودم بکشم بی خبر از اینکه این بار ویروس، از میان آنهایی که« ابر» را خوانده بودند، یارانی یافته که جان سخت ترش خواهند کرد.

شاعری که سه بار مرد

بدین سان بود که علی شفیعی برایم ترجمه اش را آورد از خاطرات ورونیکا پولونسکایا، واپسین عشق مایاکوفسکی که روایتی از روزهای واپسین زندگی و چرایی مرگ او می داد که با آنچه پیش از آن منتشر شده بود، منافات داشت: اتحاد شوروی سقوط کرده بود و سندهایی که پلیس سیاسی توقیف کرده بود، یکی پس از دیگری منتشر می شد.

بدین سان بود که 10سالی دیرتر، دوستی دیگر برایم از چاپ «سانسورنشده » یادداشت های لیلی بریک از مایاکوفسکی خبر آورد که بی درنگ درصدد تهیه آن برآمدم.

و بدین سان بود که سال گذشته، «زندگی بر میز قمار» را خواندم، زندگینامه مفصل مایاکوفسکی به قلم پژوهشگر سوئدی، بنگت یانگفلوت و بهت زده دریافتم که هنوز انبوهی از یادداشت های لیلی بریک در آن متن «سانسورنشده» نبود چون دولت روسیه، به محض رهایی از دغدغه های امنیتی استقرار، دسترسی به آنها را تا 2050 ممنوع اعلام کرده است.

مایاکوفسکی شاعری استثنایی، از روزگاری استثنایی بود. به تعبیر بوریس پاسترناک، «از همان گهواره، نازپرورده آینده» بود.

روسیه، پس از سده ها فترت و خواب رفتگی، به ناگهان بیدار شده است: موسیقی و باله اش با ایگور ستراوینسکی و سرگی دیاگیلف می درخشند؛ تجسمی کارانش، واسیلی کاندینسکی و ولادیمیر تاتلین و کازیمیر مالویچ، هنر مدرن را پدید آورده اند؛ از نویسندگانش، فئودور داستایوسکی، زیگموند فروید را تکان داده که خود همچنان جهان آن روز را تکان می دهد و در پراگ، برلین، پاریس و جهان انگلیسی زبان، مترجمان چشم انتظار آثار جدیدتر لئو تالستوی و آنتون چخوف اند.

از همان کودکی، حافظه اش زبانزد خاص و عام است: پدرش عاشق شعر بود و کتاب های پوشکین و لیرمانتوف و نکراسوف را بلند می خواند، ولودیای کوچک همه این شعرها را از بر می خواند. از همان نوجوانی، سوداهای انقلابی دارد. پس از مرگ پدر، خانواده از 1906 در مسکو مستقر شده است. مادر برای کمک خرج اتاق به دانشجویان کرایه می دهد و این دانشجویان، ولودیای نوجوان را با مارکسیسم آشنا کرده اند. در 1908، پلیس سیاسی مسکو، پرونده ای به نام او که تازه 15سالش شده، باز می کند و تا 1910، چندین بار بازداشت و سه بار زندانی می شود. در دوبار نخست، به مدت یک ماه و در بار سوم، برای شش ماه که از این شش ماه، پنج ماه را در زندان بوتیرکی، در سلول انفرادی، می گذراند.

در اوایل فوریه 1922، در شعر« عاشقم»، از این دوران می نویسد: «جوانی مشغله از پس مشغله دارد/ پسر و دختر ابلهانه دستور زبان یاد می گرفتیم/ اما/ از دبیرستان اخراجم کردند/ به گشت زنی در زندان های مسکو فرستادند/ در دنیای کوچک حریم هرکس/ غزل های مووِزوِزی مخصوصِ اتاق خواب می روید/ من اما/ عشق را/ در بوتیرکی یاد گرفتم. من/ از پشتِ دریچه سلول 103/ عاشقِ یک بنگاهِ کفن و دفن شدم./ نگاهِ هرروزه به آفتاب/ دل را قرص می کند./ این پرتوهای کوچک دانه ای چند؟»/ من/ برای لکه زردی بر دیوار/ دنیا می دادم.»

در بوتیرکی، برای کشتن وقت، بایرون و پوشکین و شکسپیر را می خواند، اما شوقی در او برانگیخته نمی شود. به سراغ شاعران سمبولیست می رود: کنستانتین بالمونت و آندری بیلی. فرم مدرن شعرها او را شیفته می کند، اما مضمون ها و زبان تصویری شان برایش بیگانه است. تجربه زیسته اش از واقعیت به بیان دیگری نیازمند است. پس شعر می گوید، دفترچه ای کامل از شعر که در هنگام آزادی از زندان، در ژانویه 1910، نگهبانان ضبط می کنند شعرها آنقدر بد است که دیرتر خواهد گفت که از این بابت «سپاسگزار» است.

دانش آموز اخراجی هنرستان است. پس از آزادی، مدت ها در انتخاب میان ادامه تحصیل یا فعالیت سیاسی سرگردان است. در 1922، در این باره می نویسد: «در آن زمان، برایم تنها دورنمای [فعالیت سیاسی]، نوشتن بیانیه هایی بر اساس اندیشه هایی بود که اگرچه از کتاب هایی درست در آمده بودند، اما زاده خودم نبودند. اگر خوانده هایم را ازم می گرفتند، برایم چه می ماند؟ روش مارکسیستی. اما آیا آن گاه روش مارکسیستی، سلاحی نمی شد در دست هایی بیش از اندازه جوان؟ کاربرد این سلاح با دوستان هم قطار کاری نداشت، اما آیا در مقابل حریفان هم موفق می شدم؟»

اگرچه این نوشته به 12سال دیرتر از آن روزگار برمی گردد، اما بازسازی ای به قصد توجیه نیست و از جدالی خبر می دهد که از همان هنگام در دل او، میان هنر و سیاست، وجود داشت، در تمام زندگی اش ادامه یافت و سرانجام مرگش را رقم زد.

پس به فعالیت سیاسی بدرود می گوید، اما چون در توانمندی ادبی خود تردید دارد، به نقاشی روی می آورد و خود را آماده شرکت در مسابقه ورودی مدرسه نقاشی، تندیس سازی و معماری مسکو می کند که تنها موسسه ای است که از دانشجویانش گواهی حسن رفتار سیاسی نمی خواهد و در کلاس طراحی پذیرفته می شود.

18سال دارد و قدش و اعتماد به نفسش چنان بالا، نیش زبانش چنان برنده و حرکت هایش چنان تند است که همه جا جلب توجه می کند. همیشه سیگاری به گوشه لب دارد و یک دم قرار ندارد. رخت و لباسش هم مزید بر علت است: موهای بلند شانه نکرده، کلاه سیاه لبه پهن که تا بالای ابرو پایین می کشد، پیراهن و کراوات سیاه – خلاصه، به تعبیر بنگت یانگفلوت، «قهرمانی بایرونی در جست وجوی هویت.»

اما اینها همه ظاهرسازی است و به تعبیر بوریس پاسترناک، «وقاحت کلامی» او نقابی بر «کم رویی بی پایان» او و «اعتماد به نفس ظاهری» پیامد «بی جسارتی توام با اضطراب» و «نومیدی بی دلیل» اوست.

مدرسه نقاشی، تندیس سازی و معماری مسکو استاد جوانی دارد به نام داوید بورلیوک. بورلیوک فقط 11سال از مایاکوفسکی بزرگ تر است و اوایل، رابطه شان بد است و بورلیوک حتا در این فکر است که «کتک سیری» به این «غول کثیف و ژولیده و بی ادب و بددهن» «با لباس های خاک گرفته» بزند. شبی، در پاییز 1912، یکدیگر را در کنسرتی از راخمانینوف می بینند و به تعبیر مایاکوفسکی، هر دو از شدت «ملال صوتی موسیقی رسمی» به خیابان های مسکو پناه می برند، با هم از هر دری می گویند و مایاکوفسکی، یکی از شعرهای خودش را – به اسم اینکه «آشنای دوری» گفته می خواند. بورلیوک فریب نمی خورد: «شعر را خودت گفتی. تو نابغه ای!» و از فردایش، در همه جا، مایاکوفسکی را به عنوان «دوست شاعر نابغه ام، مایاکوفسکی» معرفی می کند و مایاکوفسکی – به تعبیر خودش - «چاره ای نمی یابد جز آنکه شاعر شود»، چون در آن شب پاییز 1912، «به شکلی کاملا نامنتظره، شاعر شده» بود.

در دسامبر 1912، نخستین مانیفست فوتوریست با امضای ولادیمیر مایاکوفسکی، داوید بورلیوک، ولمیر خلبنیکوف و آلکسی کروچونیخ منتشر می شود.

در تابستان 1914، جنگ نخست جهانی آغاز شده و مایاکوفسکی که از شعرخوانی در روسیه برگشته و دیگر به جای رخت و لباس کثیف و پاره سابق، پالتو سیاه شیک و کلاه سیلندر می پوشد و عصای خوشگلی نیز برای خودش خریده که در هوا می چرخاند، دل به دختر 18ساله جوانی می بندد به نام الزا کاگان که دیرتر به نام الزا تریوله مشهور خواهد شد. الزا خواهری دارد به نام لیلی که همه او را به نام خانوادگی شوهرش، اوسیپ، لیلی بریک صدا می زنند.

الزا که دل باخته ولادیمیر شده است، در منزل لیلی زندگی می کند. شبی، مایاکوفسکی در آنجا به دنبالش می آید و هنوز از راه نرسیده شروع می کند از خودش تعریف کردن و اینکه بزرگ ترین شاعر روسیه است و هیچ کس هم نمی تواند شعر او را مثل خودش بخواند. لیلی می پرسد: «مطمئن اید؟» و از مایاکوفسکی می خواهد شعری به او بدهد تا بخواند. مایاکوفسکی شعر «مامان و شامگاهی که آلمانی ها کشتند» را به او می دهد. لیلی شعر را می خواند: «چطور خواندم؟ - ای، بد نبود. از شعر خوش تان آمد؟ - نه زیاد.» میانه فوری شکرآب می شود. لیلی می نویسد: «می دانستم بهتر است جلو نویسنده ها، ازشان تعریف کنی، اما مایاکوفسکی چنان بی اندازه پررو بود که به ام برخورده بود.» از این مساله، الزا بیش از همه در رنج است، به ویژه آنکه لیلی و اوسیپ بریک از او خواسته اند ارتباط خود را با مایاکوفسکی قطع کند که همچنان به دنبال او به خانه آنها می آید. برای الزا، تنها چاره، اذعان لیلی و اوسیپ – که منتقد ادبی به نامی است - به نبوغ شعری مایاکوفسکی است و برای این کار باید بپذیرند شعر مایاکوفسکی را با صدای خودش بشنوند. سرانجام پیروز می شود، شبی در ژوییه 1914، مایاکوفسکی می آید و ابر شلوارپوش را می خواند: «تب نوبه شعر می بافد/ در فکری/ در اودسا بود/ اودسا.»

لیلی بریک می نویسد: «همه سر را بلند کردیم و تا به آخر از معجزه ای که می شنیدیم چشم برنداشتیم. مایاکوفسکی اصلا از جایش تکان نخورد. کسی را نگاه نمی کرد. ناله می کرد، خشمگین می شد، مسخره می کرد، عجول می شد، هیستریک می شد و برای آنکه میان بخش های مختلف شعر فاصله بگذارد، مکث می کرد. شعر که تمام شد، رفت و پشت میز نشست و با بی تفاوتی من در آوردی چای خواست. بی درنگ به طرف سماور دویدم تا برایش چای بریزم که الزا بانگ زد: «نگفته بودم؟.»

اما ماجرا به شکلی که الزا می خواست ادامه نمی یابد.

همه به شعف آمده اند. لیلی می نویسد: «خیلی وقت بود خواب چنین لحظه ای را می دیدیم. مدت ها می شد دیگر حوصله پیدا نمی کردیم هیچ چیز را بخوانیم.» هوش و حواس اوسیپ زودتر از بقیه سر جای خود برمی گردد. می گوید مایاکوفسکی از همین حالا و حتی اگر تا آخر عمر هم دیگر شعر نگوید، شاعر بزرگی است و دفتر شعر «ابر شلوارپوش» را از او می گیرد و غرق خواندن و بازخواندن آن می شود تا اینکه مایاکوفسکی دفتر را از او پس می گیرد تا بر آن بنویسد: «تقدیم به لیلی یوریونا بریک.» مایاکوفسکی، همان شب، عاشق لیلی شده است. احتمال قریب به یقین، الزا، لیلی و اوسیپ نخستین کسانی اند که در آن شب، متن نهایی «ابر» را می شنوند. مایاکوفسکی پیش تر بخش هایی از آن را برای ایلیا رِپین نقاش، کورنی چوکووسکی منتقد و ماکسیم گورکی خوانده است. گورکی با شنیدن شعر گریسته بود. گورکی می نویسد: «انگار با دو صدا حرف می زد که گاه غنای محض بود و گاه سخره تیز. چنین بود انگار خودش خودش را نمی شناسد و از خودش می ترسد اما آشکارا معلوم بود آدمی است با حساسیت خیلی ویژه، خیلی مستعد – و بدبخت.» چه چیز در« ابر» گریه گورکی و شعف لیلی و اوسیپ بریک در برابر تازگی شعر را سبب می شود؟ برای همه کسانی که شعرهای قبلی مایاکوفسکی را خوانده بودند، فوتوریستی نبودن« ابر» شگفت انگیز بود. البته شعر سرشار از استعاره های جسورانه و ترکیب های بدیع بود، اما هیچ ربطی به شعر تجربی فورمالیستی سختی نداشت که سبب ساز شهرت مایاکوفسکی شده بود. تازگی شعر، در پیام آن بود و لحنش که بیشتر اکسپرسیونیستی بود تا فوتوریستی.

مایاکوفسکی، سه سال دیرتر، پس از انقلاب، پیام چهار بخش شعر را چنین خلاصه می کند: «مرگ بر عشق تان»، «مرگ بر هنرتان»، «مرگ بر نظام تان.» طبعا شعر نه این قدر نظام مند است و نه این قدر متقارن ، اما کافی است در مقابل این «تان» - که دلیل ایدئولوژیکی دارد و جامعه بورژوایی را نشانه می رود، یک «من» بگذاریم. منی که این چنین بر این تان می تازد کیست؟ مایاکوفسکی و اتفاقا« ابر» روایت عشق بی سرانجام مایاکوفسکی، «من»، جلجتای زیباشناختی مایاکوفسکی، شورش مایاکوفسکی در برابر بیداد و نبرد مایاکوفسکی با خدایی سنگدل و غایب است.

مایاکوفسکی شعر را، والت ویتمن وار، با تعریف از خودش آغاز می کند: «بر جان من نه هیچ تار موی سفید است/ نه هیچ مهر پیرانه/ من/ زیبایم/ بیست و دو ساله /تندر صدایم/ می درد/ گوش دنیا/ پس می خرامم» و بی درنگ خواننده را آماده تغییر خُلق شاعر در طول شعر می کند: «اگر بخواهید/ تن هار می کنم/ همانند آسمان/ رنگ در رنگ/ اگر می خواهید/ حتا از نرم نرم تر می شوم/ مرد/ نه/ ابری شلوارپوش می شوم.»

بخش نخست از عشق به یک زن می گوید: ماریا – که شخصیتش از جمله الهام گرفته از شخصیت ماریا دنیسواست- دختری که با او در اودسا آشنا می شود. مایاکوفسکی در هتل است و انتظار آمدن او را می کشد که ناگهان صدای پرش پی های خود را می شنود که در ابتدا «آرام»اند، اما ناگهان «می پرند در جا/ همانند بیماری بر تخت» و «پی یی تنها/ می جهاند از جا/ دو پی خفته/ در رقصی جنون آسا.» رقصی چنان جنون آسا که «گچ از سقف» فرو می ریزد. وقتی ماریا سرانجام می آید، می گوید: «راستی/ خبر داری؟/ دارم شوهر می کنم.» واکنش تند اولیه «بکن!/ به درک!» بی درنگ جای خود را به آرامشی ساختگی می دهد: «ببین/ آرامم/ آرام تر از نبض یک مرده.» اما در درون او، «کسی دیگر/ می زد دست/ می زند پا» چون «بهترین مریضی دنیا را گرفته» - عشق – و قلبش «گُر گرفته.» پس، از آتش نشان ها کمک می خواهد تا «قلب مشتعل» او را خاموش کنند، اما «با ملایمت.» اصلا خودش برایشان آب خواهد آورد «چلیک چلیک/ از همه چشم های اشک.» هرگونه تلاش برای خاموش کردن آتش و رهایی از عشق بی نتیجه است و واپسین فریادش «می پیچد/ در سکوتی که داده او را امان/ تو/ دست کم/ تو/ بازگو/ ناله کنان/ بازگو با قرن ها/ که من/ می سوزم.»

بخش دوم به کلی متفاوت است: «من بر هر آنچه هست/ نوشته ام/ نیست.» آن روزگار سپری شده است که شاعر خرامان خرامان راه می رفت «شاید بجوشد شعر» و «در جراجر وزن و قافیه» بپزد «آرام آرام/ خورشت عشق و بلبل.» روزگار، روزگاری است که «می پیچد به خود/ کوچه بریده زبان/ ندارد زبان تا کند فریاد/ ندارد زبان تا گوید سخن»، شهر مدرن، شاعر مدرن می خواهد و سرودی که بپیچد «در هر کارخانه/ در هر آزمایشگاه.» اما راه خارزار است. در شعرخوانی 1914-1913، «جلجتاها» برپا شده است و شنوندگانش «یکصدا» بانگ بر داشته اند: ««بر صلیبش کنید!/ بر صلیب!.» به قصه ای «مانند» است، «ملال آور/ بی معنا»، «مسخره عام» و «مضحکه خاص» است. اما می داند که آینده از آن اوست، می بیند «عبور آن کس را/ که هیچ کس نمی بیند/ از کوهسار زمان.» می بیند فرود سالی را «بر تاج خار انقلاب»: «وقتی منجی بیاید/ وقتی شما/ در طنین انقلاب/ بپیوندید به او/ من/ از تن/ جان خواهم کند/ من/ جان کنده از تن/ زیر پا/ صاف خواهم کرد/ من/ جان صاف شده/ خون چکان/ پرچم شما خواهم کرد.»

در بخش سوم همین مضمون ها را می بینیم، اما بن مایه انقلاب برجسته تر شده است. ابرها، به «کارگرانی سفیدپوش»، «در گرماگرم تدارک انقلاب» و مایاکوفسکی همه «گرسنگان حقیر/ بردگان کوچک/ تن نشورهای خورده به شپش» را به قیام فرا می خواند: «عابر!/ دست از جیب در آر! سنگی بردار! خنجری/ بمبی!/ دست نداری/ با کله بپر وسط دعوا!/ به پیش گرسنگان حقیر.» اما شاعر مردد است قیام فایده ای داشته باشد: «در آسمان سرخ از سرود مارسیز/ می ترکید/ غروب/ سلطه می یافت/ جنون/ خبر می داد/ از نیستی کامل/ شب خواهد آمد/ خواهد کشت/ خواهد درید» چون «شب/ باز/ مزاحم است» و اگرچه «مشتی ستاره دارد دستی خائن/ اما/ پراکنده کرده است/ ستاره هایش.» پس می رود و «در کنج میخانه ای» می کپد: «می ریزم شراب بر جانم و بر سفره» و «از کنج میخانه»، ماریای دیگری را می بیند: «مریم عذرا/ با چشمانی گرد/ می نشیند/ بر قلب» و «از سر رسم/ اختیار تاج» باز به «مشتی ولگرد» سپرده می شود که باز «باراباس را ترجیح» می دهند «بر جلیلی مغبون» که اشاره به خودش است: «شاید/ دستی/ از سر عمد/ مرا/ چرخ کرده است در میان آدم ها/ شاید/ من/ با این چهره گمم/ زیباترین پسران تو باشم/ من/ شاعر ماشینم/ شاعر خاک رس/ اما/ شاید/ نباشم من/ جز حواری سیزدهم/ در خاکی ترین انجیل ها.»

هرچند اعتراض مایاکوفسکی از ابعاد اجتماعی خالی نیست، این اعتراض در غایت به شورش علیه نظام و دورانی بدل می شود که زندگی انسان را به تراژدی بدل می کند و این وجهی است که در بخش چهارم شعر آشکارتر است. ماریا باز عشق او را پس می زند و پاسخ شاعر، در سطری از شعر است که مایاکوفسکی نمی توانست در آن زمان پیش بینی کند چقدر درست از آب در خواهد آمد: «من و دلم هرگز نبوده ایم با هم تا یک بهار.» مایاکوفسکی، مسوول شکست خود در عشق را قدرتی می داند که اگرچه به او «دو دست» «لب» داده، اما نمی تواند «ببوسد/ ببوسد ببوسد ببوسد/ و هر بار/ درد نکشد»: ترا قدرت مند می پنداشتم/ اما تو ضعیفی/ تو/ کوچکی/ دیدی؟/ کفر گفتم/ حالاست چاقو هم بکشم/ لاشخورها!/ بال های تان تنگ تر/ در بهشت جا کم است/ گفتم تنگ تر!/ چرا بال های تان خیس است؟/ چرا بال های تان از ترس مرده؟/ اما تو/ عودزده عودخور/ من/ شکمت را سفره خواهم کرد/ من/ شکمت را جر خواهم داد/ از اینجا/ تا/ آلاسکا.» عشق، انسان را به جنون و به آستانه خودکشی می کشاند، اما جهان همانی می ماند که بود، شورش بی حاصل است، اما «صدایی بر نمی خیزد/ جهان/ گوش گنده اش/ گوش پر ستاره پر کنه اش را/ بر روی دست گذاشته است/ خفته است.»

ابر شلوارپوش، جوانان شورشی رمان های فئودور داستایوسکی را برای بوریس پاسترناک تداعی می کند. ماکسیم گورکی از این می گوید که چنین گفت وگویی را فقط در «عهد عتیق و کتاب ایوب» خوانده است. مایاکوفسکی هنوز بسیار جوان است، اما مضمون شناخت «ابر» – جنون، خودکشی، ستیز بی حاصل با سرنوشت – چکیده مضمون شناختی است که همه آثار بعدی او را آبیاری خواهد کرد. همین مضمون شناخت، دو سال پیش تر، مضمون شناخت نمایشنامه «ولادیمیر مایاکوفسکی» شده بود، درامی اکسپرسیونیستی و نیچه وار، با زیر عنوان «تراژدی.» همچنان که بوریس پاسترناک نوشته، در این نمایشنامه، «ولادیمیر مایاکوفسکی» به عنوان نام اثر آمده و نه نام نویسنده اثر: «در پس چنین عنوانی، کشفی نبوغ آسا پنهان بود و آن اینکه شاعر نه آفریننده و بل که موضوع شعر غنایی است که به اول شخص مفرد با خوانندگان خود سخن می گوید.» خود مایاکوفسکی نیز در پاسخ به این پرسش که چرا نمایشنامه چنین عنوانی دارد، می گوید: «نام شاعری است که در نمایشنامه به رنج کشیدن برای همگان محکوم است.» شاعر، کسی است که همه، همه کاسه و کوزه ها را بر سر او خورد می کنند، تنهاست و مطرود جمع، اما این بار را می پذیرد چون شاعر است.

* این نوشته بخشی از مقاله ای مفصل درباره ولادیمیر مایاکوفسکی است.

تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت از جمله مطالب، محتوا و تصاویر متعلق به وطن دانلود میباشد.
استفاده از مطالب وطن دانلود دات کام در سایت ها تنها با ذکر منبع و درج لینک مجاز میباشد.