يكشنبه ۲۸ ، آبان ۱۳۹۶

>> بازی آنلاین استراتژیک امپراطوری های جاوید  <<
 


امپراطوری های جاوید محبوبترین و پیشرفته ترین بازی استراتژیک آنلاین میباشد که به بیش از 30 زبان زنده دنیا ترجمه شده است. در این بازی شما یکی از دو نژاد امپراتوری ها و یا صحرانشینان را انتخاب کرده و در کنار هزاران بازیکن دیگر لرزه بر تن دشمنان خود می اندازید.
جوایز: در طول سرور مدیریت پاداش های روزانه هفتگی و ماهانه را به بازیکنان برتر اهدا میکند و در پایان هر سرور به بازیکنان و اتحادهای برتر پاداش های ارزنده ای اهدا میگردد.

در کمتر از یک دقیقه ثبت نام و سپس نژاد خود را انتخاب کرده و فرمانروایی خود را آغاز کنید.
بازی امپراطوری های جاوید به دانلود نیاز ندارد و کاملا رایگان است.

برای شروع کلیک کنید



 

::::: داستان واقعی؛ زندگی من و ارسلان ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

برترین ها:روزهای آغازین زندگی مشترك مان با عشق ناب و شیرین من و ارسلان شروع شد. عاشقانه یكدیگر را دوست داشتیم و با مشكلات زیادی دست و پنجه نرم كرده و سرانجام توانستیم بر مشكلات غلبه كرده و با هم ازدواج كنیم.روزهای با هم بودن ها، ایثار و عشق  ما ادامه داشت. به حدی یكدیگر را دوست داشتیم كه نمی توانستیم لحظه ای را دور از هم سپری كنیم.

داستان واقعی؛ زندگی من و ارسلان

عظمت عشق ما به اندازه ای بود كه نتوانستن ها، نشدن ها و یأس و ناامیدی برایمان معنا نداشت.

هر دو با كمك و مشورت هم مشكلات مان را چون پر كاهی از سر راه مان برمی داشتیم و قوی تر و سرزنده تر به زندگی مان ادامه می دادیم.

پس از گذشت 2 سال از زندگی مشترك مان و پشت سر گذاشتن مشكلات مختلف مانند یافتن شغل، خرید خانه ، تهیه وسایل و... به تدریج درخت زندگی مان تناور شده و به بار نشست. درست در زمانی كه احساس می كردم در اوج خوشبختی قرار گرفته ایم دچار دل درد شدید و مشكوكی شدم. هر بار كه احساس درد داشتم به كمك مسكن یا جوشانده گیاهی سعی می كردم تا حدی آن را برطرف كنم تا ارسلان متوجه نشود و به خود می گفتم چیزی نیست و نباید بی دلیل موجبات ناراحتی و دلواپسی ارسلان را فراهم كنم. تا آنكه روزی كه مشغول به كار بودم  ناگهان احساس كردم كه خنجری را در پهلوی من فرو كرده​اند. آنچنان درد همه وجودم را فرا گرفت كه از شدت آن بیهوش شدم و دیگر هیچ نفهمیدم. وقتی به هوش آمدم خود را در بیمارستان دیدم. دستم در دست ارسلان بود. با چشمانی پر از اشك پرسید: عزیزم خوبی؟ من كه نصف جون شدم، چه بلایی سرت آمد؟

با لبخند گفتم: نگران نباش، چیزی نیست.

در ضمن خیال نكن به این سادگی ها می تونی از دست من خلاص بشی چون تا آخر عمر بیخ ریش توام. با چشمانی پر از مهر گفت: پس بهتره بدونی كه من هم لحظه ای بدون تو نمی تونم زندگی كنم و...

دیگر اشك هایش مجال نداد تا بقیه حرف هایش را بگوید. به سرعت از اتاق خارج شد. پس از رفتن ارسلان دكتر وارد اتاقم شد و با یكسری اطلاعات پزشكی و كلمات تخصصی كه بیشترش را متوجه نشدم، گفت كه دچار مشكل شده ام و مورد مشكوكی را در رحمم مشاهده كرد ه اند كه باید هرچه زودتر زیر تیغ جراحی بروم. با تعجب پرسیدم عمل؟ چرا عمل؟ مگه چی شده؟ دكتر به حرفش ادامه داد و گفت: متاسفانه باید رحم شما را خارج كنیم تا مشكلات دیگری برایتان پیش نیاید. وقتی این حرف را شنیدم با فریاد اعتراض آمیزی گفتم: چی گفتید؟ می خواهید رحم مرا خارج كنید؟ آخه چرا؟

دكتر با تاسف سری تكان داد و گفت: متاسفانه چاره ای نداریم و باید هرچه زودتر این كار را انجام دهیم.

با فریاد ارسلان را صدا زدم و او با چشمانی كه از شدت گریه متورم شده بود، داخل اتاق شد. پرسیدم: ارسلان دكتر چی داره می گه؟ من نمی خوام عملم كنن! آخه چرا؟ سرم را از دستم كشیدم و سعی كردم از تخت پایین بیایم ولی ارسلان مانع این كار شد و سرم را به سینه اش فشرد و گفت: عزیزم فعلا مهم ترین مسئله سلامت  توست، بقیه چیزها اصلا مهم نیست. می دونم كه تصمیم خیلی مشكلیه! ولی چاره ای نیست و باید با انجام عمل جراحی موافقت كنیم، خواهش می كنم! خواهش می كنم...! مخالفت نكن و به خودت و من فكر كن. من به تو نیاز دارم، تو همه هستی من هستی! پس لجبازی نكن و دیگر نتوانست به حرف هایش ادامه دهد و هر دو به هق هق افتادیم.

چشمانم را كه باز كردم ارسلان را كنار تختم دیدم. احساس كردم كه در آن چند ساعت سال ها پیرتر و شكسته تر شده!

دوران نقاهت را به پایان بردم ولی دچار افسردگی شدید شدم. فكر اینكه دیگر هرگز نمی توانم صاحب فرزند شوم به شدت آزارم می داد، آن هم باتوجه به آنكه می دانستم ارسلان عاشق بچه هاست. طی آن 2 سالی كه از زندگی مشترك  مان می گذشت، ما حتی نام فرزندان مان را هم انتخاب كرده بودیم. حالا چگونه می توانستیم همه آن رؤیاها را به فراموشی بسپاریم؟

روزها به سختی می گذشت. هردو مانند پدرومادری بودیم كه فرزندان خود را در یك حادثه از دست داده اند و حالا هریك سعی داشت دیگری را دلداری دهد و به آرامش دعوت كنید. یك سال از این ماجرا گذشت ولی دیگر نتوانستیم به دوران بانشاط و شیرین گذشته مان برگردیم. هرگاه لبخند برلب یكی از ما ظاهر می شد، هاله ای از اندوه و حسرت نیز دركنارش بود تا آن لبخند را تبدیل به آهی جانسوز كند.

روزی یكی از دوستان هم دانشگاهی ام پس از سال ها بی خبری، به من زنگ زد. بعد از كلی احوالپرسی و تجدید خاطرات گفت كه در یك خانه كودكان بی سرپرست به عنوان مربی مشغول كار است. این موضوع آنقدر برایم جالب بود كه دوستم وقتی اشتیاقم را دید از من دعوت كرد تا روزی به محل كارش بروم. وقتی داشت گوشی تلفن را قطع می كرد، گفت: یادت باشه كه پنجشنبه من و بچه ها تو رو به صرف ناهار دعوت كرده ایم. قرار دیگه ای نذاری!

فقط چندروز به قرارمان مانده بود و نمی دانستم چه باید بكنم؟ یك شب به ارسلان می گفتم: به دیدن دوستم می روم و روز دیگر می گفتم: نه باشه یه وقت دیگه الان نمی تونم.

ولی عاقبت صبح روز قرارمان فرا رسید و من زودتر از همیشه از خواب برخاستم. وقتی ارسلان بیدار شد و مرا مصمم و آماده رفتن دید، با تعجب گفت: می بینم كه تصمیم خودت رو گرفتی! با لبخند گفتم: بله می رم! دیشب خواب دیدم یه پروانه كوچولو و زیبا من رو دنبال خودش به یه باغ گل برد. روی یه گل نشست، وقتی دستم رو به طرفش بردم، از خواب پریدم. ولی احساس بسیار خوبی داشتم كه آن حس هنوز با من است. در راه با خود فكر كردم كه چه چیزهایی می تواند بچه های سنین5 تا 14سال را خوشحال كند. همانطور كه به اطراف نگاه می كردم، چشمم به ویترین فروشگاهی افتاد كه شكلات های رنگارنگ در آن چیده شده بود. آه... بله! خودش بود؛ شكلات،  شیرینی، آبمیوه یا اسباب بازی!

به راحتی آدرس را یافتم و به مقصد رسیدم. پیش زمینه ای كه از اینگونه مراكز در ذهن داشتم، زیاد جالب نبود. وقتی وارد ساختمان شدم، آنچنان جا خوردم كه دوستم با لبخند پرسید: چی شد؟ گفتم : چیزی نیست، فقط انتظار این همه نظم و ترتیب رو نداشتم. تصور من چیز دیگه ای بود. دوستم با مهربانی و لبخند همیشگی اش گفت: درسته، هركس اینجا میاد همین نظر رو داره! سپس تمام اتاق ها را در هر 4طبقه ساختمان به من نشان داد كه شامل دفاتر كار، كتابخانه، اتاق كامپیوتر، كلاس درس، اتاق خواب ها و سالن ورزشی می​شد.

وارد یكی از اتاق خواب ها شدیم. دوستم دختركوچكی را به من معرفی كرد. او چشمان گیرایش را از من دزدید و رویش را با لبخند محزون و شیرینی از من برگرداند. برای اینكه راحت باشد از دوستم خواهش كردم تا از آنجا برویم. در دفتر نشسته بودیم كه به بهانه درخواست چیزی وارد شد و دوباره همان لبخند و نگاه گیرایش مرا تحت تاثیر قرار داد. در سالن غذاخوری بازهم مسخ نگاه آن دختربچه شدم. نمی دانم، این كودك چه تاثیری بر من گذاشت  كه  حتی یارای گرفتن چنگال را در دستانم نداشتم و احساس می كردم باید وزنه سنگینی را بردارم. خود را با سالاد سرگرم كردم. ولی نگاه هایی كه بین من و آن فرشته كوچولو ردوبدل می شد هرلحظه قوی تر، گرم تر، دلپذیرتر و آشناتر می شد. آن روز وقتی به خانه برگشتم در خود فرورفته بودم و هربار كه ارسلان صدایم می زد مانند این بود كه مرا از دنیایی دیگر به سوی خود می خواند و به سختی از آن حس قوی ای كه نسبت به آن كودك پیدا كرده بودم، فاصله می گرفتم. تقریبا تمام آن شب را نخوابیدم. وقتی به آشپزخانه رفتم او را روی صندلی می دیدم. روی صفحه تلویزیون چهره او نمایان می شد. در آینه او را می دیدم كه با چشمان معصوم و لبخند گیرایش به من نگاه می كند. فردای آن روز تصمیم خود را با ارسلان درمیان گذاشتم و او ناباورانه و شادمانه حرف مرا تكرار كرد : درست شنیدم؟ تو می خوای كه ما سرپرستی اون دختر كوچولوی شیرین و بانمكی كه تعریفش را می كنی قبول كنیم و اون فرزندخونده ما بشه؟ من باخوشحالی گفتم: بله! اگر آرزوی مرا برآورده كنی، دیگه سعی می كنم تا آخر عمرم هیچ خواسته ای از تو نداشته باشم به جز اینكه من و «هستی» رو دوست داشته باشی و همه دركنار هم زندگی كنیم. ارسلان با شوق بسیار تكرار كرد «هستی»؟!... پس اسمش «هستی» است! هستی...

بلافاصله با دوستم تماس گرفتیم. با توجه به شناختی كه از ما داشت و به كمك خداوند بزرگ   مراحل قانونی هم به خوبی پیش رفت و تا گرفتن حق سرپرستی «هستی» اغلب روزها وقتم را با او می گذراندم. حالا دیگر او هم به من وابسته شده است. لطف خدا و علاقه دوجانبه قلبی ما باعث شد كه زحمات مان به ثمر برسد و عاقبت این فرشته كوچولو عضوی از خانواده ما شد و با آمدنش چراغ خانه ما را روشن تر كرد و با وجود آن غنچه زیبا، زندگی مان رنگ و عطر دیگری گرفت. حالا من در كنارش نشسته ام و موهایش را نوازش می كنم. او در خواب عمیقی فرورفته و گاهی لبخندی برگوشه لبانش نقش می بندد. قلب من مالامال از عشق است. «هستی» همه هستی من و ارسلان است كه حاضریم برایش جانمان را هم فدا كنیم. با خود فكر می كنم اگر این گل زیبا در زندگی مان نبود، شاید در آینده ای تاریك به زندگی سرد و بی روحمان ادامه می دادیم و دچار افسردگی می شدیم و دلمردگی و شاید هم...!

صدای زنگ در خانه مرا به خود آورد و به زمان حال كشاند. ارسلان برگشته بود با عروسكی زیبا در دست!

نظر مشاور

برای پرورش یك كودك، خانواده بهترین و امن ترین محیط است ولی ممكن است شرایط خانوادگی به گونه ای باشد كه برای رشد كودك مناسب نباشد. در این صورت پرورشگاه یا پانسیون برای زندگی كودكی كه دارای خانواده آشفته یا نابسامان بوده، مناسب تر است.

پرورش درخانواده ای كه والدین مدام درحال جنگ و مشاجره و ناسزاگویی بوده یا معتاد باشند برای كودكان نامناسب است و از تربیت شایسته و درستی بهره مند نمی شوند و دچار مشكلات و مسائل جدی تر شده و حیات ذهنی، عاطفی و اجتماعی چنین كودكانی در معرض خطر جدی قرار می گیرد. كودك، عنصر اصلی خوشبختی زوجین و موجب احساس سعادت آنها و نیز سبب دوام و ثبات خانواده است و هم دلیلی است برای جلوگیری از نابسامانی خانواده و متاركه و طلاق. اگر بنای خانواده براساس عشق، محبت، انس، تعاون و همكاری باشد، درصورت بروز هرگونه مشكل با كمك و همفكری یكدیگر بر مشكلات غلبه كرده و در راهی درست و اصولی قدم برمی دارند كه نتیجه اش آرامش و خوشبختی خانواده است. ولی متاسفانه بسیاری از زوج ها چنین نیستند و برخلاف آغاز زندگی و قول و قرارهای اولیه، تغییر روش داده و با بروز كوچك ترین مشكل بنای ناسازگاری را می گذارند و موجب تزلزل خانواده و انحراف آن از مسیر توازن و تعادل می شوند. فرزند، امانت خداوند است اما برخی از والدین امانتدار خوبی نبوده و این كودكان معصوم را به دنیا آورده و رها می كنند. از سوی دیگر افرادی مانند شما با عاطفه و مثبت اندیش، سرپرستی آنها را بر عهده گرفته و از آنان حمایت می كنند و موجبات امنیت روحی- روانی و جسمی شان را در محیطی امن فراهم می آورند كه عملی بسیار پسندیده و انسانی است.

تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت از جمله مطالب، محتوا و تصاویر متعلق به وطن دانلود میباشد.
استفاده از مطالب وطن دانلود دات کام در سایت ها تنها با ذکر منبع و درج لینک مجاز میباشد.