پنجشنبه ۵ ، مرداد ۱۳۹۶

>> بازی آنلاین استراتژیک امپراطوری های جاوید  <<
 


امپراطوری های جاوید محبوبترین و پیشرفته ترین بازی استراتژیک آنلاین میباشد که به بیش از 30 زبان زنده دنیا ترجمه شده است. در این بازی شما یکی از دو نژاد امپراتوری ها و یا صحرانشینان را انتخاب کرده و در کنار هزاران بازیکن دیگر لرزه بر تن دشمنان خود می اندازید.
جوایز: در طول سرور مدیریت پاداش های روزانه هفتگی و ماهانه را به بازیکنان برتر اهدا میکند و در پایان هر سرور به بازیکنان و اتحادهای برتر پاداش های ارزنده ای اهدا میگردد.

در کمتر از یک دقیقه ثبت نام و سپس نژاد خود را انتخاب کرده و فرمانروایی خود را آغاز کنید.
بازی امپراطوری های جاوید به دانلود نیاز ندارد و کاملا رایگان است.

برای شروع کلیک کنید



 

::::: داستان واقعی؛ خاطره‌ های گمشده (4) ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

برترین ها: آنچه گذشت: سارا، دکتر زنان جوانی است که با مشکل نازایی دست و پنجه نرم می کند. نسیم، دوست پزشکش مشکل او را عصبی می داند و او را به یک مشاور معرفی می کند. سارا، سهیلا، خواهر دوستش را که قصد سقط جنین دارد راضی می کند که تا تولد بچه صبر کند و بعد بچه را به کس دیگری بسپارد. سارا می خواهد نوزاد سهیلا را به فرزندی بپذیرد. فرزین همسر سارا با این تصمیم موافق نیست و او را تشویق می کند که از طریق بهزیستی اقدام کنند. سارا نزد مشاور می رود و در جریان مشاوره متوجه خاطره ای مربوط به کودکیش می شود که او را تحت تاثیر قرار داده. سارا سعی می کند خاطره را به یاد بیاورد.

داستان واقعی؛ خاطره  های گمشده (4)

حالا سارا خاطره اش را واضح و روشن به یاد می آورد: « ماشین چپ کرده بود. من افتاده بودم روی آسفالت. هر چی مامان و بابام رو صدا کردم نیومدن. ماشین ها تند داشتند رد می شدن. من نمی تونستم از جام تکون بخورم. » مشاور، لیوان آب را به دست سارا داد و گفت: « آروم باش.» سارا دستی به موهایش کشید و متوجه شد که خیس عرق است. مشاور گفت: « پس چرا مامانت چیزی در مورد تصادف بهت نگفت؟» سارا نفس عمیقی کشید و گفت: « نمی دونم. نمی دونم.» و یاد مادرش افتاد وقتی که سرش را بالا نیاورده بود و تکه های لیوان شکسته که توی دست های مادر بود. مادر چیزی می دانست. چیزی که نمی خواست به سارا بگوید.

چند ساعت بعد، او در خانه پدری بود. مادر به سارا که روبه رویش نشسته بود نگاه کرد و ساکت ماند. سارا دوباره پرسید: « مامان یه چیزی بگو.» مادر سرش را تکان داد. سارا کنار مادرش نشست و گفت: « وقتی من تصادف کردم تو کجا بودی؟ بابا کجا بود؟ چه بلایی سرتون اومد؟ چرا تا حالا برام تعریف نکردی؟» مادر با چشم های اشک آلودش به سارا نگاه کرد: « نمی خواستم از من بدت بیاد.»

« مامان این چه حرفیه می زنی.» مادر حالا زل زده بود به دست های خودش. با صدای آرامی که شبیه صدای خودش نبود، گفت: « داشتیم می رفتیم شمال. من و مسعود با دوست هامون، بهرام و سمیه. ماشین اونا حسابی از ما جلو زده بود. بهرام خیلی تند رانندگی می کرد. حسابی از ما فاصله گرفته بود. یه ربع ساعتی ندیدیمشون تا این که ...» سارا پلک زدن را فراموش کرده بود: « تصادف کردن؟ پس چرا من...»

« تصادف کرده بودن. تو از ماشین افتاده بودی بیرون و گوشه آسفالت داشتی گریه می کردی. بهرام و سمیه ... بهرام و سمیه ...» سارا دستش را گذاشت روی گلویش و گفت: « مامان من توی ماشین اونا چیکار می کردم؟ چرا من توی ماشین اونا بودم؟»

مادر دیگر تلاش نمی کرد که جلوی اشک هایش را بگیرد. چشم های آبی اش از هجوم اشک قرمز شده بود. سارا جواب سوالش را می دانست اما می خواست از مادرش بشنود: « تو بچه بهرام و سمیه ای. وقتی اونا از دست رفتن ما تو رو به فرزندی قبول کردیم. سارا دخترم ...» سارا خودش را می دید که روی خاک قدم برمی دارد. مادرش را که کنارش افتاده بود. سارا دست های کوچکش را روی دست های مادر کشید و دست هایش خونی شد.

کنار مزار بهرام و سمیه، سارا به فرزین تکیه داد. آنقدر گریه کرده بود که همه چیز را تار می دید. کمی آن طرف تر مادرایستاده بود و به گلدان های دور و بر آب می داد. چشم های مادر هم خیس و قرمز بود. فرزین سارا را نوازش کرد. سارا به فرزین نگاه کرد و گفت: «بریم.» و دست دیگرش را به طرف مادرش دراز کرد. مادر دست سارا را گرفت و بعد سارا را در آغوش کشید: « تو دختر منی سارا. هر چی هم که باشه تو دختر منی. با این که من تو رو به دنیا نیاوردم. ولی همیشه ... تو همیشه...» سارا گفت: « می دونم. می دونم.»

مشاورش گفت: « حالا دیگه می تونی با واقعیت مواجه بشی.» و سارا به آن سنگ قبرهای خاکستری فکر می کرد که پدر و مادر واقعیش را در خودشان پنهان کرده بودند. به زن و مردی فکر کرده بود که بدون کوچک ترین توقعی این همه سال برایش پدر و مادری کرده بودند.

سارا گفت: « اونا ترسیدن. فکر می کردن اگه من بدونم که بچه واقعیشون نیستم ضربه روحی می خورم.» مشاورش گفت: « الان چه احساسی بهشون داری؟»

سارا گفت: « احساسم هنوز برام جدیده. ولی فکر نمی کنم چیز زیادی عوض شده باشه. اونا هنوز پدر و مادر منن. این همه سال به جز محبت ازشون ندیدم. فکر نمی کنم این که پدر و مادر واقعی ام کس دیگه ای بودن چیزی رو عوض کنه.» مکث کرد و به مشاور نگاه کرد: « فکر می کنم الان کاملا آمادگی اش رو دارم که یه بچه رو به فرزندی قبول کنم. الان می فهمم که فرقی نمی کنه که بچه ای رو خودم به دنیا آورده باشم یا نه. مهم دوست داشتنه. مهم حمایت کردن از یه بچه اس و این که بهش یه زندگی تازه بدی.» و به سهیلا فکر کرد.

سهیلا که به مطب آمد به نظر غمگین می رسید. سارا معاینه اش کرد. همه چیز رو به راه بود. بچه داشت به طور طبیعی رشد می کرد. سهیلا که بدون آرایش کم سن و سالتر از آن چیزی که بود به نظر می رسید، به سارا گفت: « اصلا نمی دونم باید چیکار کنم.» سارا گفت: « 2 ماه دیگه مونده. من می خواستم قبلا بهت بگم.» سهیلا روی تخت معاینه نشست: « شما کسی رو برای نگه داشتن بچه پیدا کردین؟»

سارا نفس عمیقی کشید و به سهیلا نگاه کرد: « من خودم بچه تو بزرگ می کنم. من بچه دار نمی شم. » سهیلا با چشم های گرد شده به سارا نگاه کرد و گفت: « چطور ممکنه؟» سارا لبخند غمگینی زد: « همه چی ممکنه. حالا نظرت چیه؟ من و شوهرم الان 7 ساله عروسی کردیم. 3 ساله که می خوایم بچه دار بشیم و نمی شه و ممکنه هیچ وقتم نشه. ما حاضریم بچه رو قبول کنیم.» سهیلا از جایش بلند شد و دستگیره در را گرفت: « باید با کیان حرف بزنم. دیگه چیزی به رفتن ما نمونده. فکر کنم این بهترین راه حل باشه.»

سارا لبخند زد. باید سیسمونی می خرید. باید برای پسرک اسم انتخاب می کرد. باید با فرزین صحبت می کرد. فرزین ولی هنوز با این موضوع مخالف بود. فرزین گفت: « اینجوری نمی شه. هر لحظه ممکنه سهیلا پشیمون بشه و این برای تو خیلی سخت می شه.» سارا گفت: «سهیلا برای چی پشیمون بشه؟ 3 ماه دیگه بلیط دارن. دارن می رن کانادا. خودش به من گفت که راه حل دیگه ای نداره.»

« من می گم بریم سراغ بهزیستی. بریم سراغ یه راه مطمئن.»

« بیا بریم خرید کنیم. فقط 2 ماه دیگه مونده. فرزین دلت می  خواد اسم پسرمون رو چی بذاریم؟» فرزین جوابی نداد.

چند روزی بود که سارا حال چندان خوشی نداشت. هر روز صبح با سری سنگین از خواب بیدار می شد. نگران بود که بیمار شده باشد. آن روز هنوز چند ساعت بیشتر نخوابیده بود که تلفن بیدارش کرد. از بیمارستان زنگ می زدند. درد زایمان سهیلا آغاز شده بود. سارا از جا پرید و لباس پوشید. وقتی به بیمارستان رسید مرد جوان و رنگ پریده ای را در راهرو دید. مرد با دیدن سارا به طرفش دوید: « چرا اینقدر زود دردش شروع شد خانم دکتر؟ مشکلیه؟» سارا به آرامی گفت: « بذارین معاینه اش کنم. فکر نکنم مشکلی وجود داشته باشه.» و به طرف اتاق رفت. سهیلا روی تخت دراز کشیده بود. صورتش از درد مچاله بود: « یهویی کیسه آبم پاره شد. تا برسم بیمارستان دردم شروع شده بود. هنوز 40 روز به تاریخ زایمان من مونده. یعنی بچه حالش خوبه؟» سارا فکر کرد که هنوز چیزی برای بچه نخریده است و هنوز نمی داند که اسم بچه را می خواهد چه بگذارد. اما از تولدش هیجان زده شده بود. از این که بالاخره داشت مادر می شد. اضطراب سهیلا، سارا را به لحظه حال برگرداند: «چیزی نیست. داری زود زایمان می کنی ولی همه چی مرتبه حال بچه هم خوبه. » می خواست بگوید پسرم و نمی توانست بگوید.

3 ساعت بعد سارا، پسر کوچک سهیلا را به دنیا آورد. سهیلا روی تخت زایمان با دیدن پسرش زد زیر گریه : « چقدر کوچیکه. چقدر کوچیکه. می شه بغلش کنم؟» سارا نوزاد کوچولو را روی سینه مادرش گذاشت و سهیلا سر کم موی پسرک را بوسید. چشم های سارا پر از اشک شد. یکی از پرستارها گفت: « بهش شیر بده.» سارا می خواست بگوید که مادر بچه است که نمی تواند به بچه شیر بدهد. اما سهیلا منتظر نمانده بود و نوزاد کوچک حالا داشت در آغوش مادرش شیر می خورد. سهیلا اشک می ریخت و قطره های اشک روی سر پسرش می ریخت. سارا به سهیلا و کودکش نگاه کرد و همه چیز را فهمید. فهمید که هیچ وقت مادر آن پسر کوچک نخواهد شد. فهمید که سهیلا، مادر شدن را با تمام وجودش احساس کرده است و فهمید که شاید این برای آن پسر کوچک بهترین تصمیم باشد.

بیرون اتاق زایمان به دیوار تکیه داد و منتظر ماند که ناامیدی تسخیرش کند. احساسی که سراغش آمد ناامیدی نبود. خستگی بود. سارا احساس می کرد خسته است. آنقدر خسته که می تواند روزها و روزها بخوابد. به خانه که رسید فرزین میز صبحانه را آماده کرده بود و منتظرش بود: « زایمان کرد؟» و سارا سرش را تکان داد. به چشم های فرزین نگاه کرد. منتظر بود که فرزین بگوید: « دیدی گفته بودم.» فرزین چیزی نگفت. سارا نشست و صبحانه خورد. از فرزین به خاطر سکوتش ممنون بود و می دانست که این سکوت را لازم دارد. بیشتر از همه حرف هایی که ممکن بود فرزین بزند.

نسیم با روپوش سفید در راهروی بیمارستان به سارا رسید و گفت: « چقدر رنگت پریده! چی شده؟» سارا گفت: « حالم زیاد خوب نیست. » و فکر کرد 2 هفته است که حالش خوب نیست و خودش هم از حال بد خودش کلافه است. فکر می کرد حال بدش مربوط به رفتن سهیلا و پسرش باشد. افسون قبول کرده بود که مدتی سهیلا و خانواده اش را در خانه اش نگه دارد و سهیلا همراه پسرش و همسرش از ایران رفته بودند. سارا دیگر پسر کوچک را ندیده بود اما سهیلا با یک دسته گل سراغش آمده بود و از سارا به خاطر این که نگذاشته بود پسر کوچکش را بیندازد، تشکر کرده بود. وقتی سهیلا از سارا معذرت خواهی می کرد سارا جلویش را گرفته بود: « این بهترین تصمیمه. شک نکن. برای ما هم حتما پیش میاد. راه های دیگه ای هم هست.» و خودش هم به حرف خودش شک کرده بود. نسیم دست سارا را کشید و گفت: « بیا ببرمت سونوگرافی. چرا اینقدر رنگت پریده؟» سارا گفت: «نمی خوام. سونوگرافی می خوام چیکار؟خوبه حالم.»

«تا حالا ندیده بودم اینقدر بی رنگ و رو باشی.» سارا گفت: «خوب نخوابیدم. دو سه روزی هست که خیلی خوب نمی خوابم.»

« بیا بابا! می خوام دستگاه جدیدمو بهت نشون بدم.»

سارا سردی ژل را روی شکمش احساس کرد و به نسیم گفت: « کیفیت دستگاهت خیلی خوبه. » نسیم داشت به دقت به مانیتور نگاه می کرد. سارا به چشم های نسیم نگاه کرد. نسیم گفت: « سارا ...» و تصویر را ثابت نگه داشت. سارا سرش را بلند کرد و به تصویر سیاه و سفید نگاه کرد. در بین لکه های تیره حجم سفید و کوچک لوبیا شکلی به چشم می خورد. سارا این حجم کوچک را خیلی خوب می شناخت. بارها و بارها روی برگه های سونوگرافی به پدر و مادرهای مشتاق نشانش داده بود و گفته بود: « اینم جنین. هنوز خیلی کوچیکه ولی سالمه.» نسیم به چشم های سارا نگاه کرد و منتظر ماند. وقتی دید سارا چیزی نمی گوید تصویر را حرکت داد. ضربان قلب کوچک، قلب خیلی کوچکی روی تصویر پیدا شد. قلبی که مال بچه سارا بود و بی تاب می زد با صدایی که سارا خیلی خوب می شناخت: « پی تی کو، پی تی کو، پی تی کو» انتظار تمام شده بود و سارا حالا می توانست مثل همه مادرهای دنیا برای کودک خودش خیالبافی کند. اشک هایش این بار از شادی بود.

تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت از جمله مطالب، محتوا و تصاویر متعلق به وطن دانلود میباشد.
استفاده از مطالب وطن دانلود دات کام در سایت ها تنها با ذکر منبع و درج لینک مجاز میباشد.