جمعه ۲۸ ، مهر ۱۳۹۶

>> بازی آنلاین استراتژیک امپراطوری های جاوید  <<
 


امپراطوری های جاوید محبوبترین و پیشرفته ترین بازی استراتژیک آنلاین میباشد که به بیش از 30 زبان زنده دنیا ترجمه شده است. در این بازی شما یکی از دو نژاد امپراتوری ها و یا صحرانشینان را انتخاب کرده و در کنار هزاران بازیکن دیگر لرزه بر تن دشمنان خود می اندازید.
جوایز: در طول سرور مدیریت پاداش های روزانه هفتگی و ماهانه را به بازیکنان برتر اهدا میکند و در پایان هر سرور به بازیکنان و اتحادهای برتر پاداش های ارزنده ای اهدا میگردد.

در کمتر از یک دقیقه ثبت نام و سپس نژاد خود را انتخاب کرده و فرمانروایی خود را آغاز کنید.
بازی امپراطوری های جاوید به دانلود نیاز ندارد و کاملا رایگان است.

برای شروع کلیک کنید



 

::::: حضرت خدیجه (س) که بود؟ ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

خبرگزاری ایسنا: هم ماه مبارك رمضان يادآور وداع بانوي بزرگوار جهان اسلام با همسر مهربان خويش پيامبر مكرم اسلام است، بانويي كه به راستي همراه غم و شادي همسر گرامي خود بود و همراه با هم زندگي مطلوبي از حيات يك زوج را به نمايش گذاشتند.

حضرت خديجه(س) دختر خويلد از نظر كمال، جمال، شخصيت و بزرگواري، سرور زنان زمان خود بود، از تباري كه در ميان خويشان خود به بلندي روح و همت عالي شناخته شده و داراي شخصيتي والا، فكري ثابت و ديدگاهي صحيح بود.

او با اين همه ثروت هاي معنوي و ادبي، ثروتمند هم بود و در پي كسي بود تا ثروتش را به او بسپارد به اين شرط كه امين و با صداقت باشد و با آن ها تجارت كند.

در تلاش بود تا گمشده خود را از ميان جوانان يا بزرگان قريش پيدا كند و چون زن بود، نمي توانست مراقبت و نظارت دقيق بر كارهاي آن فرد داشته باشد؛ از اين رو نياز داشت كسي را پيدا كند كه مورد اطمينان باشد و با اطمينان خاطر اموالش را به او بسپارد.

حضرت خديجه (س) كه بود؟

محمد(ص) فرزند عبدالله نيز به نوبه خود، در پي كسي بود تا اموالي در اختيارش بگذارند تا با آن تجارت كند. او گرچه جوان شماره يك قريش و مورد توجه همه بود، ولي از آنچه كه ديگران به آن نياز داشتند بي  نياز نبود و مثل ديگران مي شنيد كه خديجه دختر خويلد، در پي كسي است كه ثروتش را به او بسپارد تا تجارت كند؛ بنابراين جلو افتاد و براي انجام اين كار اعلام آمادگي كرد.

خديجه پيشنهاد او را با اطمينان خاطر پذيرفت، چون او را مي شناخت و چيزهاي زيادي از او مي دانست و در مكه كسي نبود كه محمد(ص) امين و صادق را نشناسد.

پيامبر(ص) براي خديجه سود فراوان و پاكي را مي آورد و خديجه از غلامش ميسره كه همسفر با محمد(ص) بود سوال مي كرد كه آنچه از او ديده را برايش توضيح دهد. او مطمئن است كه غلامش از محمد(ص) به شگفت آمده و غلامش به طور پيوسته اوصاف و شخصيت محمد(ص) را برمي شمرد و رفتار و كردار او را توصيف مي كرد و خديجه هم با تمام فكر و قلبش به او گوش مي داد و با تمام وجود از او مي خواست كه زيادتر بگويد. هيچ يك از گفتار او را منكر نمي شد و هيچ خبري را بعيد نمي شمرد؛ چون او مي دانست كه محمد(ص) بن عبدالله با مردان ديگر تفاوت دارد.

از او چيزهايي شنيد كه مطمئن شد كه او در آينده مقامي آسماني خواهد داشت و خديجه در اين زمان زني بود كه اواخر 40 سالگي را طي مي كرد. او يك بار با فردي ازدواج كرده بود و شوهرش در اوايل جواني خديجه از دنيا رفته بود.

خديجه تحت تاثير شخصيت محمد(ص) قرار مي گيرد و روح بلند و كامل او بر افكار و آرزوهاي خديجه مستولي مي شود، از صميم قلب علاقه مند مي شود كه براي محمد(ص) يك همسر به تمام معنا، كامل، وفادار و با صداقت باشد.

آري، خديجه با آن همه مال، ثروت، جمال، عزت و عظمت كسي را خدمت محمد(ص) امين و راستگو مي فرستد و از روي علاقه شخصي و فاني شدن در روح و جان او خواهان ازدواج با او مي گردد.

پيامبر در آن زمان جواني 25 ساله و داراي شخصيتي قوي، مرتبه اي بلند، منزلتي متعالي و در حد اعلاي عزت،  جمال و بزرگواري بود كه به آساني براي او امكان داشت از هر دختري از دختران با شخصيت و زيباي قريش خواستگاري كند.

پيامبر مرد شماره يك جوانان قريش و پيشتاز آنان در همه زمينه ها بود؛ ولي علاقه دروني و پنهاني و دور از عواطف شهواني و خواسته هاي مادي و والاتر از بهره جويي جسمي و اهداف كم ارزش كه ديگران به آن سو كشيده مي شود او را به طرف خديجه مي كشيد.

بانويي كه 15 سال از او بزرگ تر بود، ازدواج در ديدگاه پيامبر قبل از اين كه يك نوع پيوند جسمي باشد،  ارتباط دو روح و اتحاد دو قلب به همديگر است و چه كسي از خديجه شايسته تر بود كه در والاترين جايگاه قلب محمد(ص) و زندگي او قرار مي گيرد؛ نه در زندگي او فقط به عنوان اين كه محمد(ص) پسر عبدالله است، بلكه به عنوان مردي كه رسول خدا و خاتم پيامبران خدا نيز خواهد بود.

حضرت خديجه (س) كه بود؟

خديجه همان خانم پاكيزه  اي است كه پيامبر با وجود او احساس مي كرد كه نيرويي پنهاني پشتيبان اوست و وجودش با او محكم است، گويي مي دانست در آينده همراه او خواهد ايستاد، زيرا غير او كسي نخواهد بود و هنگامي كه هيچ كس او را تاييد نمي كند، او تصديقش مي كند.

سال ها پشت سر هم مي آمد و حوادث پي در پي رخ مي داد و محمدبن عبدالله(ص) و خديجه با هم راه زندگي شان را مي گذراندند. در حالي كه آسمان دوستي و محبت، اخلاص و وفاداري بر سر آن ها سايه افكنده بود.

پيامبر(ص) خيلي از اوقات براي ساعت هاي طولاني در غار حرا معتكف مي شد و با تمام وجود از دنيا كناره مي گرفت و در ملكوت آسمان ها سير و سياحت مي كرد؛ تا حدي كه خديجه خيال مي كرد شوهرش دير كرده و سر وقت مشخص نيامده. خود حركت مي كرد و به جاهايي كه مي دانست هميشه به آنجا مي رود، مي رفت، مخصوصا غار حرا كه جاي خلوت خوبي به شمار مي رفت.

خديجه خودش براي او آب و غذا مي برد تا از سلامتي او هم مطمئن شود. خديجه، پيامبر (ص) را براي اين اعتكاف تشويق مي كرد؛ چرا كه مطمئن بود شوهر گرانقدرش در پي اين خلوت ها رسالت مقدسي به دوش خواهد گرفت.

از اين رو خديجه هيچگاه از غيبت پيامبر رنجيده و خسته نمي شد و واقعيت را درك مي كرد. پيامبر(ص) هر جا كه مي رفت او هم مي رفت و با او در غار معتكف بود و همراه او در بيابان ها و صحراها به سر مي برد.

اگر جسم خديجه همراه او نبود، ولي روح و فكرش هرگز از او جدا نمي شد.

خديجه حركات و سكنات او را زير چشم مهربان و بيدارش داشت و نسبت به پيامبر مهربان و دوست بود.

يكي از روزها محمدمصطفي(ص) بعد از اين كه ساعت هاي طولاني را در غار حرا گذارنده بود به خانه آمد. خديجه سكوت كرد تا از او با خوشحالي استقبال كند. براي خديجه باور كردني نبود كه اين طور رنگ پيامبر پريده باشد و ضعف و سستي بر او غالب گردد. رنگ پيامبر پريده و عرق كرده بود و مي لرزيد. از خديجه خواست كه او را با لحافي بپوشاند. خديجه نيز او را پوشاند و اصرار داشت آنچه را كه مورد شبهه و ابهام است بفهمد.

زيرا ضعف براي محمد(ص) سابقه نداشت و تا آن هنگام اتفاق نيفتاده بود كه اضطراب اين طور بر او مسلط شود. او مي دانست كه شوهر دوست داشتني اش احساس ضعف نمي كند و به هيچ دليل هر چه سخت و كاري هم باشد از پا در نمي آيد، از اين رو با اصرار سوال مي كرد و پيامبر از پاسخ طفره مي رفت، ولي خديجه همسر و رفيق با صداقت مي خواست تا حال او را درك كند تا اين كه از حركت با او در هر ميدان و به سوي هر هدف از جايگاه طبيعي خود عقب نماند سرانجام پيامبر خدا آنچه را كه شنيده و احساس كرده بود براي او بيان كرد و داستان روح را براي او نقل كرد كه در غار حرا ناگهاني بر او نازل شد و گفت: «بخوان» و پيامبر پاسخ داده بود: «من نمي توانم بخوانم.» تا سه بار به او گفت:

«اقرا باسم ربك الذي خلق. خلق الانسان من علق. اقرا و ربك الاكرم. الذي علم بالقلم. علم الانسان مالم يعلم»

"بخوان به نام پروردگارت كه آفريننده عالم است. آن خدايي كه انسان را از خون بسته آفريد. بخوان به نام پروردگارت كه گرامي ترين است. آن آفريدگاري كه نوشتن با قلم را آموخت و به انسان آنچه را كه نمي دانست تعليم داد."

خديجه در حالي كه در نخستين حال نشاط روحي و شادي بود از پيامبر (ص) سوال كرد: «آيا از او پرسيدي كه تو كيستي، اسمش را سوال نكردي؟» پيامبر اكرم (ص) پاسخ داد: "شنيدم كه مي گفت: من جبرئيل هستم آمده ام تا رسالت پروردگارت را به تو برسانم ...» گويا مي خواست خديجه احساس او را درك كند و در انديشه ها همراهي اش كند.

سپس فرمود: «من بر خودم مي ترسيدم» خديجه با شور و شتاب پاسخ داد: «نه،  به خدا هرگز، خدا هرگز تو را خوار نمي كند. تو صله رحم مي كني، زحمت ديگران را بر دوش مي كشي و توليد مي كني و مهمان نواز هستي و در مشكلات مردم ياور آناني و راستگو و امين مردمي.

خديجه با اين كلمات حكيمانه و فصيح كه حالت تشويق و تصديق داشت، به شوهرش پاسخ داد و همه آن كلمات، نشانگر صداقت او به محمد(ص) فرزند عبدالله بود.

سپس وحي بر او نازل شد تا به او دستور دهد كه انذار و ابلاغ كند و ديگران را به رسالت آسماني دعوت كند. رسول خدا (ص) دست به كار شد تا انذار كند و خديجه هم شروع كرد و با تمام نيرو و امكانات مادي، معنوي و عاطفي خود با پيامبر همراه شد و همه را در اختيار او گذاشت.

پيامبر را در حركتش در همه زمينه ها همراهي مي كرد. هنگامي كه پيامبر (ص) براي نخستين بار براي نماز به سوي مسجد حركت كرد، پسرعمويش علي بن ابيطالب (ع) هم با او حركت كرد، خديجه نيز در نماز نفر سوم بود. ترس موجب عقب نشيني او نشد و شك و ترديدي در حركتش ايجاد نگشت؛ زيرا ديگران او را نمي شناختند در حالي كه خديجه محمد(ص) را مي شناخت و به او اطمينان كامل داشت.

و اين يكي از ابعاد معجزه پيامبر (ص) بود، زيرا اكثر مردان فوق العاده تاريخ، با دو چيز تلخ روبرو بودند: يكي رفتار همسرانشان و ديگري ايمان نداشتن زنان شان به شخصيت آن ها. زيرا انسان معمولي هر چه فوق العاده و يگانه باشد، خالي از عيب و نقص و ضعف نيست. و اگر بتواند عيب و نقص را از هر كسي مخفي كند آن را از همسرش ـ كه نزديك ترين فرد به اوست ـ نمي تواند مخفي نگه دارد. ولي قضيه در مورد رسول خدا و خديجه درست به عكس است. چون پيامبر خدا (ص) بالاتر و والاتر از همه مردان بود، هر چند فوق العاده و بي نظير باشند، از اين رو هر چه شخصي به او نزديك  تر بود، به او علاقه و عشق مي ورزيد، عقيده اش بيشتر مي شد و ايمانش به رسالت و دعوت پيامبر راسخ تر و محكم تر مي گشت.

آري محمد(ص) به عنوان مرد شماره يك و انسان شماره يك مبعوث شد تا پيامبر شماره يك باشد و سپس خديجه يار و ياور او شد، چقدر آن دو مورد آزمايش قرار گرفتند و كافران چقدر بر آن ها سخت گرفتند و زندگي آن ها با خطر تهديد شد. بارها اتفاق افتاد كه پيامبر(ص) نزد خديجه آمد در حالي كه توسط دشمنان زخمي شده و ضربه ديده بود؛ ولي اين اوضاع و احوال براي خديجه چيزي جز پايداري، قوت، مصمم تر شدن و استواري به همراه نداشت.

نور اسلام تا اعماق فكر و روح خديجه نفوذ كرد و با آن نور هدايت و درخشندگي يافت. از خصوصيات اسلام به عنوان يك عقيده انقلابي و هماهنگ با عقل و فطرت و نافذ در وجود انسان اين است كه وقتي در هر قلبي استقرار پيدا كرد، در مقابل او درهايي از ايثار و فداكاري مي گشايد.

زن مسلمان به ميدان جهاد مي رفت تا برادران و فرزندان خود را براي ورود به ميدان جنگ تحريك و ترغيب كند. او با آن ها بود و مداوايشان مي كرد، به تشنگان آب مي داد و از آسيب ديدگان پرستاري مي كرد، و از دست دادن فرزندان و برادران و عموها ثمري جز علاقه بيشتر به اسلام و فدا شدن در راه آن برايش نداشت. زن مسلمان گاهي خبر مرگ عزيزان و دوستانش را مي شنيد؛ ولي همان وقت نگران سلامتي پيامبر بود؛ بنابراين شگفت نيست كه خديجه همسر پيامبر (ص) نخستين ايمان آورنده و قوي ترين بازوي او باشد.

واقعيت اين است كه من وقتي به سيره زنان اسلام مي نگرم و فداكاري و همراهي و مواضع آنان را مي خوانم، اين سوال برايم پيش مي آيد آيا ما هم واقعا زن مسلمان هستيم؟ اين همان اسلام است كه بعد از انتشار از غار حرا و خانه خديجه قلب او را نوراني كرد.

از اين  رو خديجه شايسته اين خيزش سريع اسلامي بود. او بود كه محمد(ص) را از زمان هاي خيلي زود، و بعد از اين كه فهميد او صاحب رسالت مقدسي است، براي خودش برگزيد؛ به همين خاطر وقتي خبر نزول وحي را بر شوهرش در غار حرا شنيد، ناگهاني و بعيد ندانست و با شنيدن چند كلمه از شوهرش قانع شد و به سرعت او را تصديق و تاييد كرده، از او پشتيباني كرد. خديجه از نظر انديشه، دورانديشي، عمق فكري، احساس، صداقت و سخاوت نيرومندترين زن بود.

خديجه ؛ ام المومنين، همراه با حيات رسالت محمد(ص) زنده بود و تمام زحمت ها و مشكلات را در راه آن كوچك شمرد و تمام اموال خود را در اين راه صرف كرد؛ تا جايي كه آن زن ثروتمند و بي نياز، فقيري تهيدست شد. زيرا به واسطه دعوتش پشتوانه مالي اش را تمام كرد و چيز اندكي هم باقي نماند. هنگامي كه پيامبر (ص) گرسنه مي شد، خديجه هم از گرسنگي به خود مي پيچيد و با سيري پيامبر او هم سير مي شد.

اين مساله تفاوت ميان خديجه و ساير زنان پيامبر (ص) را روشن مي كند. همان تفاوتي كه رسول خدا را وا مي داشت تا آخرين روز زندگي شريفش نسبت به او اظهار علاقه كند. زيرا خديجه در آن روز غربت و تنهايي اسلام ثروتي را كه داشت براي اسلام داد و در آن روزي كه هيچ زن نمازگزاري با پيامبر(ص) نبود خديجه با او نماز خواند.

در حالي كه ساير زنان پيامبر(ص) بعد از گسترش اسلام در همه جا با پيامبر (ص) مجادله مي كردند و از او نفقه بيشتر و زندگي وسيع تر مي خواستند و نصيحت هاي پيامبر (ص) آن ها را از خواسته خود منصرف نمي كرد تا جايي كه در روايت آمده، روزي ابوبكر بر پيامبر عظيم الشان اسلام (ص) وارد شد و زنان پيامبر هم خدمت او بودند. ديد پيامبر (ص) اندوهناك است، قضيه را فهميد.

بلند شد و به سوي دخترش حمله كرد تا گردنش را بزند؛ چون او پيامبر (ص) را آزرده بود و به خاطر خواسته هاي مادي خود به روش دعوت پيامبر (ص) اعتراض كرده بود؛ تا اين كه آيه نازل شد و زنان پيامبر را مخير ساخت كه يا لذت هاي زندگي دنيوي را انتخاب كنند، يا پيامبر (ص) را،  و آن ها بعد از بسته شدن راه ها همراهي پيامبر عظيم الشان را انتخاب كردند و خديجه ـ كه درود خدا بر او باد ـ در حد تواني كه داشت از هيچ كوششي در كمك براي تبليغ و دعوت به اسلام دريغ نكرد؛ مثلا وقتي قريش بني هاشم را در منطقه اي كه شعب يا شعب ابوطالب خوانده مي شد، در محاصره قرار دادند و از رساندن آب و نان و توشه به آن ها ممانعت كردند، اگر اموال خديجه نبود مرگ در اثر گرسنگي همه بني هاشم را تهديد مي كرد.

خديجه (س) كساني را براي خريد غذا به صورت پنهان و با گران ترين قيمت مي  فرستاد و از فرزندان، برادران و خواهرانش براي اين كار كمك مي گرفت و به اين ترتيب غذا براي محاصره شدگان بني هاشم تامين شد.

به همين جهت و جهات ديگري كه در موضع گيري هاي درخشانش در تاريخ اسلام، خديجه جايگاه والايي در زندگي پيامبر يافت.

خديجه (س) در سال سيزدهم بعثت وفات كرد و رسول خدا (ص) به شدت براي غمگين شد در همان سال عمويش ابوطالب نيز وفات كرد از اين رو آن سال، سال حزن و اندوه ناميده شد. به خاطر اين كه رسول خدا براي از دست دادن خديجه و عمويش ابوطالب اندوهناك شد.

آري، خديجه در سخت ترين دوران زندگي پيامبر وفات كرد؛ ولي هرگز از زندگي پيامبر خارج نشد و براي او يادگاري گران بها و گرانقدر بجا گذارد. آن يادگار، صديقه طاهره، فاطمه زهرا (س) سرور زنان جهان بود.

تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت از جمله مطالب، محتوا و تصاویر متعلق به وطن دانلود میباشد.
استفاده از مطالب وطن دانلود دات کام در سایت ها تنها با ذکر منبع و درج لینک مجاز میباشد.